Το Τραύμα Μεταξύ Μας: Τι συμβαίνει όταν μια ασθένεια μπαίνει ανάμεσα σε δύο φίλες;
- ds productions
- 18 Μαΐ
- διαβάστηκε 3 λεπτά
Δυο γυναίκες αφηγούνται μια συγκλονιστική, τραυματική στιγμή της σχέσης τους, σε ένα podcast που διαγωνίζεται στο 27ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
Η Δέσποινα Σωτηροπούλου και η Ρένα Κουβελιώτη, δημοσιογράφοι και φίλες, αφηγούνται τη σύγκρουση που προέκυψε στη σχέση τους όταν η δεύτερη διαγνώστηκε με πρώιμη απώλεια μνήμης.
Η εμπειρία αυτή, όπως καταγράφηκε από τις δύο επιστήθιες φίλες μέσα από στιγμές σπάνιας έντασης και βαθιάς ευαισθησίας, με τίτλο «Το τραύμα μεταξύ μας», αποτελεί ένα από τα δέκα θέματα που επιλέχθηκαν να διαγωνιστούν στο τμήμα podcast του 27ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, το οποίο διαρκεί έως τις 16 Μαρτίου 2025.
Το podcast θα φιλοξενηθεί στην πλατφόρμα της LiFO μετά την ολοκλήρωση του 27ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
Πρόκειται για μια βιωματική αφήγηση γύρω από τη δυνατή φιλική τους σχέση, την παρορμητική άρνηση, τη γέννηση της επιθετικότητας και την τραυματική σύγκρουση. Η νόσος, που εμφανίζεται ολοένα και περισσότερο στη σύγχρονη κοινωνία, αναλύεται και προσεγγίζεται από τον ψυχίατρο και ψυχοθεραπευτή Δημήτρη Παπαδημητριάδη.
Η αδυναμία της μνήμης, τα πρώτα συμπτώματα, οι τραυματικές περίοδοι και η δύναμη της αγάπης — όταν αυτή καταφέρνει να ξεπεράσει συνήθειες και προσκολλήσεις — είναι μερικά από τα συναισθήματα που εξομολογούνται οι δύο φίλες, κοιτώντας κατάματα το «θεριό».
Πρόκειται για την ηχητική καταγραφή μιας επώδυνης διαδρομής για δύο δυνατές γυναίκες, που δεν λύγισαν από τον πόνο της απώλειας, αλλά από την προαίσθηση ενός επικείμενου θανάτου. Και ποια ήταν η μεγάλη τους νίκη; Ότι βίωσαν τον αποχωρισμό τους σαν να είχε ήδη συμβεί. Η μεταμόρφωση του τραύματος σε θαύμα είναι εκείνη που καθιστά αυτό το ντοκουμέντο, πλαισιωμένο από μουσικές επιλογές, ένα βαθιά συγκινητικό έργο, ικανό να κλονίσει ακόμα και τις πιο ισχυρές πεποιθήσεις γύρω από τις ψυχικές άμυνες — εκείνες που τελικά δεν προσφέρουν τίποτα περισσότερο από την ψευδαίσθηση της σταθερότητας.
Και οι δύο μιλούν για μια ψυχή με άγνωστη μνήμη. Για ψυχές που γνώριζαν την ύπαρξη η μία της άλλης πριν ακόμη συναντηθούν σε αυτή τη ζωή. Και συμφωνούν — φιλοσοφικά και υπαρξιακά.
Η Δέσποινα μιλά για τον τρόμο που της προκαλεί ο πόνος της απώλειας, ως μια γυναίκα που βρέθηκε αντιμέτωπη ξαφνικά με μεγάλες απώλειες στην οικογένεια και στον έρωτα. Η Ρένα αναφέρεται στον εγωισμό της, που λειτουργεί ως άμυνα απέναντι στα αναπόφευκτα της ζωής. Ωστόσο, σε ένα σημείο ταυτίζονται απόλυτα:
«Οι άμυνες που χτίζουμε γύρω από τον εαυτό μας για χρόνια, πιστεύοντας πως έτσι θα τον προστατεύσουμε από τον πόνο και τα ρήγματα της ζωής, δεν είναι τίποτα περισσότερο από τα “σκουπίδια” της ψυχής που κουβαλάμε μαζί μας. Αυτά που έχουμε χρέος να αποτινάξουμε».
Και κάπου εκεί συναντιούνται — σε εκείνο το εύθραυστο σημείο απ’ όπου συνεχίζουν ξανά να προχωρούν. Με ό,τι έχει απομείνει. Εκεί όπου η ανάταση γίνεται στόχος, ξανά και ξανά.
Ένας εγκέφαλος που άδειασε για λίγα δευτερόλεπτα, σαν να «κόλλησε» ο σκληρός δίσκος των αναμνήσεων της Ρένας, έγινε η αφορμή για το προσωρινό τραύμα ανάμεσά τους. Ένα τραύμα που τις τρόμαξε σαν θεριό και το αντιμετώπισαν σαν τέρας. Το κοίταξαν κατάματα και βίωσαν τον αποχωρισμό τους πριν αυτός πλησιάσει πραγματικά. Και κάπως έτσι κατέληξαν:
«Οι ψυχές από άυλες γίνονται υπαρκτές. Η αγάπη είναι εκείνη που τις ενεργοποιεί, για να τις πλάσει και να τις κάνει να υπάρξουν. Και χωρίς αμφιβολία, είναι η αγάπη — αυτή η πανίσχυρη δύναμη — που μετατρέπει τα τραύματα σε θαύματα».
Συντελεστές
Μοντάζ & Μιξάζ: Αντώνης Γασπαρινάτος
Μουσική Επιμέλεια: Ελένη Λαγού
Εικαστική Επιμέλεια Αφίσας: Βαγγέλης Ευαγγελίου
Δημιουργία Πρωτότυπου Τραγουδιού «Ό,τι και να λες»:
Σωτηρία Σουσάνη — ερμηνεία
Εύα Λουκάτου — σύνθεση
Στέλλα Πάνου — στίχοι
Αφήγηση: Ρένα Κουβελιώτη, Δέσποινα Σωτηροπούλου
Παραγωγή: ds productions
Πηγή Άρθρου
LiFO | Αργυρώ Μποζώνη
Σχόλια